خيال كردم بري مي ري از يادم

تو رفتي و نرفت چيزي از يادم

تو رفتي تازه عاشقتر شدم من

از اوني هم كه بود بدتر شدم من

صبح تا شب اين شده كارم

كه واسه ي چشات ببارم

تو خداي عاشقايي تو تموم كس و كارم

تو به داد من رسيدي وقتي تنهايي مو ديدي

تو نذاشتي برم از دست اگه چيزي هم هنوز هست

نازنينم اميد شيرينم من به جز تو كسي نمي بينم

از اون روزي كه رفتي يه روز خوش نديدم

به جز دستاي گرمت پناه و پشت نديدم

زندگي مو به پاي تو دادم اون روزا رو نمي ره از يادم

نازنينم برس به فريادم.....

 

 

 

  به همه خواهم گفت

  به نسیمی که گذر خواهد کرد ،

  به شهابی که درخشید به شب ،

  به شب روشن پاک ،

  به سپیدار بلند ،

  به پرستو ،

  که غمگین ترک کند لانه ی خویش ،

  به همه خواهم گفت ،

                             ***

  به شرابی که به پیمانه تو می رقصد ،

  و ترا مست کند شب همه شب ،

  من به هر کوچه که تو می گذری ،

  کوچه هایی که پر از خاطره است ...

  به همه خواهم گفت :

                            که ترا دوست دارم ، ترا دوست دارم

 

عاشقت خواهم ماند..............................بی آنکه بدانی.

 

دوستت خواهم داشت............................بی آنکه بگویم.

 

درد دل خواهم گفت.................................بی هیچ کلامی.

 

گوش خواهم داد..................................بی هیچ سخنی.

 

در آغوشت خواهم گریست.......................بی آنکه حس کنی.

 

در تو ذوب خواهم شد..............................بی هیچ حرارتی.

 

 اینگونه شاید احساسم نمیرد

 

 

 

 

به سراغ تو شبي مي آيم..

با دوصد بوسه ناز..

با دو صد راز و نياز. . ..

به سراغ تو شبي مي آيم...

 
با دلي خسته ز درد، با غم با غصه زياد

مثل شبنم كه نشيند بر گل

چو حبابي كه نشيند بر آب

مثل بارون روي گلبرگ درخت

همچو ديدار تو با من در خواب

به سراغ تو شبي مي آيم

من به ديدار تو باز مي آيم...

با نسيمي آرام پر از عطر بهار

من به ديدار تو باز مي آيم...

با دلي خسته ز درد، دور از نيرنگ و ريا

مي دهم دل به دل قصه تو

قصه غصه تنهايي تو

مي كشم بار غم تو بر دوش

خسته از دوري و تنهايي تو

به سراغ تو شبي مي آيم

 

 به گذار همه به این حسادت بچگانه ی من بخندند . 

 من حسودی می کنم به آینه ای که هر روز خودت رو  توی اون میبینی ... به دستگیره ی در که لمسش می کنی ... به آسمان ... وقتی از خواب بیدار میشی و امیدوارانه بهش نگاه میکنی .

من حسودی میکنم ....

 به خورشید که از صبح تا شب تو رو میبینه ...

حتی به نسیم که هر روز موهاتو نوازش میکنه

به همه ی درختهایی که از کنارشون رد می شی .. آخه اونا می تونن عطر بودنت رو استشمام کنن ...

بگذار همه به این حسادت بچه گانه ی من بخندند ...

به ماشینت .به خواهرت.به هم کلاسیهات.به دوستات.به قطره های بارون..............

اما من باز هم حسادت می کنم ... !

 

اگه می خوای بری برو،از تو دوباره می گذرم

نگاه به گريه هام نکن،من از تو بی وفاترم

تو اشتباه عمرمی که ديگه تکرار نمی شی

اين دفه ديگه برنگرد،تو واسه ما يار نمی شی

نه غم می خوام نه خاطره فقط بذار رها بشم

تو اين غريبی نمی خوام مجنون قصه ها بشم

از توی قصه هام برو ديگه تو فکر من نباش

تموم کن اين غائله رو نمک رو زخم من نپاش

هميشه بی گناه تويی ،هميشه تقصير منه

نگاه بی وفای تو هميشه طعنه می زنه

بازم دارم می بخشمت،اين اشتباه آخره

گذشتم از گناه تو ولی خدا نمی گذره

 

   هر روز تكراري از روز قبل

       به دنبال آن شب هاي بي قراري

 

      پرسه زدن در خيابان تنهايي

 

     رد شدن از كوچه غربت و بي كسي

 

  اي بهار

 

     زماني شبم مهتابي ست

 

     كه از همان دور خيال تو در ذهنم مي گذرد

 

  اي دل ساده

 

     از تو بايد مي گذشتم

 

     اما افسوس نتوانستم

 

     دل كندن از تو آسان نيست

 

     به  حرف من گوش كن

 

     ساده نباش

 

     گويا نمي داني كه آدم ها از گذشه تا به حال

 

     از يك چيز ناليده اند

 

     از غم دوري

 

       از فراق

 

       از فاصله ها

                                  

                           از حرفي كه بايد گفته مي شد اما مثل راز باقي ماند...

 

 

 

باز من تنهايم                                                               

به كجا بايد رفت؟                         

به كه بايد پيوست؟                                                    

به اميني كه امانت خوار است؟

 به دياري كه پر از ديوار است؟      

 يا به افسانهً دوست؟        

گريه ام مي گيرد.   

     

               

سنگ بر آب نزن ماه به هم میریزد

بر دلم یک شبه صد غصه و غم میریزد

تو بگو ماهی تنهایی قلبم چه کسی ؟

اب در تنگ بلورین تو کم میریزد

از غم رفتن تو دست و دلم می لرزد

ناگهان بر سر من غصه و غم میریزد

مثل یک لحضه تو رفتی و از ان لحضه به بعد

حسرت دیدنت از چشم ترم میریزد

من پلنگم وتو ماهی که در این آب افتاد

سنگ بر آب نزن ماه به هم میریزد

 

همه می پرسند:

ــ چیست در زمزمه ی مبهم آب؟

ــ چیست در همهمه ی دلکش برگ؟

ــ چیست در بازی آن ابر سپید،

   روی این آبی ارام بلند،

   که تو را می برد ایگونه به ژرفای خیال؟ "

"ــ چیست در خلوت خاموش کبوتر ها؟

ــ چیست در کوشش بی حاصل موج؟

ــ چیست در خنده  جام؟

   که تو چندین ساعت

   مات و مبهوت به آن می نگری؟"

 

 

ــ نه به ابر،

  نه به آب،

  نه به برگ،

  نه به این آبی آرام بلند،

  نه به این آتش خاموش که لغزیده به جام،

  نه به این خلوت خاموش کبوترها؛

  من به این جمله نمی اندیشم!

 

 

من مناجات درختان را هنگام سحر،

رقص عطر گل یخ را با باد،

نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه،

صحبت چلچله ها را با صبح،

نبض پاینده ی هستی را،

                             در گندم زار،

گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل،

همه را می شنوم، می بینم!

من به این جمله نمی اندیشم!

 

 

به تو می اندیشم!

ای سراپا همه خوبی،

تک و تنا به تو می اندیشم!

همه وقت،

همه جا،

من به هر حال که باشم به تو می اندیشم!

تو بدان این را

                  تنها تو بدان،

تو بیا،

تو بمان با من تنها تو بمان.

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب!

من فدای تو، به جای همه گل ها تو بخند!

اینک این من که به پای تو در افتادم باز.

ریسمانی کن از آن موی دراز،

تو بگیر!

تو ببند!

تو بخواه!

پاسخ چلچله ها را تو بگو.

قصه ی ابر هوا را تو بخوان!

تو بمان با من، تنها تو بمان!

در دل ساغر هستی تو بجوش!

من، همین یک نفس از شعله ی جانم باقیست،

آخرین جرعه ی این جان تهی را تو بنوش!

می شکنم بی تو و نیستی

به سراغم نمی آیی که ببینی

بی تو میمیرم و نیستی

تو کجایی تو کجایی که ببینی؟

 

زندگي زد ؛آدم رقصيد .
آدم رقصيد ؛ زندگي عرق کرد .
زندگي عرق کرد ؛ آدم چاييد .
آدم چاييد ؛ زندگي تب کرد .
زندگي تب کرد ؛ آدم لرزيد .
آدم لرزيد ؛ زندگي ترک برداشت .
زندگي ترک برداشت ؛زندگي زد ؛آدم رقصيد .
آدم رقصيد ؛ زندگي عرق کرد .
زندگي عرق کرد ؛ آدم چاييد .
آدم چاييد ؛ زندگي تب کرد .
زندگي تب کرد ؛ آدم لرزيد .
آدم لرزيد ؛ زندگي ترک برداشت .
زندگي ترک برداشت ؛هيچ کس درد آدم را نفهميد....هيچ کس درد آدم را نفهميد....

.من همیشه

همه جا

منتظرتم.

من اون پرندم گنگ و خسته

                  هر پر پاکم روی یه سنگه

                                 هر یه پری که رخت تو بود

                                              حالا واسه خاک رختی قشنگه

  تو ی وا پسین نفس تو یادمی هم پرواز

                              باز تو میتونی فقط باشی برام نفس ساز

                                               بیا هم هوای من برای من صمیمی منو از اینجا ببر

                                                                                                          تو ای جفت قدیمی

هنوز از تکرار اسمت به نفس نفس می افتم.

چیزی به من از باران

                       چیزی به من از پرواز

                                           چیزی به من از گریه

                                                          چیزی به من از اواز

                                                                          می بخشی و میخوانی در بستری از اعجاز.

مثل یه حس زیبا مثل یه خواب کوتاه

                          من اسمتو گذاشتم قشنگترین اشتباه

بی تو هر لحظه من شکسته بی صدا بود

                      این خنده ها دروغه بی تو شادی کجا بود

دیوونه

من تمام قصه هام قصه توست.

دوباره برگرد.

پس از ان.......................

قصه رفتن تو اهنگ شب هایم شده...........

هنوزم هر شب منتظر صداتم

دوباره برگرد.

دوباره برگرد

 

 

 

من تموم قصه هام قصه ی توست...اگه غمگینه اون از غصه ی توست...یه روزی مثل یه آهو توی صحرا دمیدی...بس که چشم تو قشنگ بود گله ی گرگ و ندیدی...دل نبود توی دلم که گرگا نبیننت...اونا با دندونه تیز به کمینت نشینن...یه روزی مثل یه شمع داشتی خاموش میشدی...اگه پروانه نبود تو فراموش میشدی...آره پروانه شدم که پرام سوخته شه...که آتیش عشق تو به دلم دوخته شه...  اگه دوست داشتی بگو تا بازم برات بگم...

چه عجب اسمون به هوای

                                  دل من ابری شد.

از کنارم میگذری

           اب نمی شوی

                        من شمع کوچکم و تو

                                                    کوه یخ 

 

 

 

 هیچی نگو

فقط بدون.........................