به که گويم غم اين قصه ي ويراني خويش

غم شبهاي سکوت و دل باراني خويش

گله از هيچ ندارم نکنم

شکوه ازو که شدم بنده ي پا بسته و سودايي خويش

من به دنبال کسی ميگردم که غمش را با من تقسيم کند من دلم را با او و پس از آن هر دو با هم به تماشای بهار برويم.

میوه بالای درخت از همه میوه ها شیرین تر است

و این میوه شایسته کسانی است

که جرات چیدن آن را دارند

چقدر باید پشت پرچین های سبز زندگی لحظه با تو بودن را ترسیم کنم چقدر باید در پس ثانیه ها پشت دیوار زمان پایان انتظارت را دقیقه شماری کنم چقدر باید خزان برگ ریزان پاییز را پشت سر گزارم چقدر باید زمستان سرد جدایی را بی تو سر کنم چقدر باید بهار را پرندگان را شکوفه هارا بی تو تماشا کنم چقدر باید تابستان سوزان را در فراغت تحمل کنم چقدر باید به اسمان خیره شوم و ابرها را کنار هم گزارم تا نامت را بر پهنه اسمان حک کنم می خواهم صادقانه به من بگویی چقدر باید به انتظار عشق پر محبت و پاک اسمانیت وقلب بی ریا وساده ات بنشینم 

من  دلم می خواهد

 

  خانه ای داشته باشم  

                           پردوست !!

 

کنج هر دیوارش دوستانم بنشینند آرام.

                                هر کسی می خواهد   

 

داخل خانه پر عشق و صفامان گردد

 

شرط وارد گشتن آن ،

                          شست و شوی دلهاست.

 

شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست

 

بر درش برگ گلی می کوبم

 

روی آن با قلم سبز بهار 

 

                    می نویسم ای یار 

 

                                      خانه دوست ما این جاست

                     

تا دگر سهراب نپرسد

                         خانه دوست کجاست .!