گر به سوی کوچه دلدار راهی باز گردد

گر که بخته خفته ام با من دمی همساز گردد

گر نسیم صبح گاهی ره به کوی دوست یابد

گر دل افسرده با ان سرو قد همراز گردد

گر نی از درد عشاق شرحی باز گوید

گر دل غم زده با غم خواه هم اغاز گردد

گر سلیمان بر غم مور ضعیفی رحمت ارد

در بر صاحب دلان والی و سرافراز گردد

در هوایش سر سپارم در غدومش جان بریزم

گر به رویم در گشاید گر بنازی باز گردد

سایه افکند بر سرم ای سروستان نگویی

تا که جانم از جهان اماده پرواز گردد

گل و خار

غنچه از خواب پريد و گلي تازه به دنيا آمد
خار خنديد و به گل گفت سلام و جوابي نشنيد
خار رنجيد ولي هيچ نگفت
ساعتي چند گذشت
گل چه زيبا شده بود
دست بي رحم كه آمد نزديك
گل مغرور ز وحشت پژمرد
ليك ناگاه !
خار در دست خليد و گل از مرگ رهيد !
صبح فردا خار با شبنمي از خواب پريد !
گل صميمانه به او گفت سلام
خار صميمانه به او گفت : عليك !

شايد يكي بيايد
                شايد دلم نخواهد
                               شايد يكي بيايد
                                            شايد دلم بخواهد
                                                                      من منتظرم
                                                                                    
حتما دلم مي خواهد